Manastir Manasija je zadužbina i mauzolej despota Stefana Lazarevića, smešten pored rečice Resave nedaleko od Despotovca.

Izgradnja crkve Sv. Trojice, velike trpezarije i grandioznog utvrđenja tra jala je od 1406-1418. Impozantni bedemi sa jedanaest kula, opasani rovom i kontraeskarpom, predstavljali su moderan sistem odbrane manastira.

Oblikom osnove pripada spomenicima moravskog stila, dok u obradi fasada ima elemenata zapadoevropskih stilova.

Manastir Manasija je jedan od najznačajnijih spomenika srpske srednjovekovne kulture i pripada takozvanoj "Moravskoj školi".

Razvoj prve srpske pismenosti vezuje se za početkak rada "Resavske škole" u manastiru Manasiji.”
Jos od pada Bugarske od Turske mnogi učeni ljudi i kaludjeri našli su utočiste u Srbiji, naročito na dvoru Despota Stevana i u njegovom manastiru Resavi, koji je kasnije nazvan Manasija.

Despot Stefan se i sam bavio književnošću i voleo je knjige, te je od Resave napravio centar za popravku prevoda i prepisa crkvenih knjiga, poznatog kao "Resavska skola". Na čelu ove škole bio je veoma učeni bugarski emigrant Konstantin Filozof.

Manasijske freske aristokratske lepote i učenog ikonografskog programa izveli su slikari iz reda najboljih u vizantijskom svetu prve polovine XV veka. U oltaru su kompozicije Poklonjenja arhijereja i Pričešće apostola, u prvoj zoni naosa redovi elegantnih svetih ratnika, monaha i idealizovana slika ktitora, despota Stefana koji prinosi model crkve Sv. Trojici.

U višim zonama su slike iz Hristovog života, Čuda i Parabole. Na stupcima su stojeće i depojasne slike svetitelja uokvirene mrežom duginih boja.

Posebnu vrednost Manasije čini njen živopis, koji po lepoti spada medju najznačajnija ostvarenja u starom srpskom slikarstvu. To je poslednji spomenik moravskog stila. Freske,ostarele i ostećene i danas uzbuduju raskošnom lepotom. 

Po sličnosti sa freskama u crkvama u Solunu i Svetoj Gori ,smatra se da su glavni majstori dosli iz Soluna, centra srednjovekovnog slikarstva na Balkanu.

O smrti despota Stefana postoji više belezaka. Jedna kaže da "loveći na konju sa sokolom na ruci, pogodi ga srčana kap u selu Glavici, u okolini današnjeg Kragujevca ,de idući dan umre pod šatorom.” Svečano je sahranjen u već odavno pripremljenoj grobnici u svojoj zaduzbini, manastiru Resavi. Na onom mestu gde je preminuo postavljen bese kamen od studenčkog mramora sa starosrpskim natpisom. Taj se spomenik još i do danas dobro očuvao u crkvi sela Stojnika.